Gambia
Binnenkort vertrekken we met 4 meisjes van kleuteronderwijs naar Gambia.
Waarom? Omdat we de kans kregen om een buitenlandse stage te doen. Het is een kans die je met beide handen moet grijpen.
Wat doen? We gaan daar les geven aan de kleuters. We hebben daar ook gastgezinnen, dus leven echt bij de mensen thuis. We zullen de materialen en middelen hebben die de bewoners daar ook hebben.
Vrijdag 15 februari
Deze morgen zijn we vroeg opgestaan om te vertrekken naar Schiphol. Daar waren we dan meer dan op tijd en hadden we nog alle tijd om in te checken en afscheid te nemen van onze families.Nadien hebben we gezellig samen middageten gegeten en dan was het tijd om op te stijgen.
Het was spannend om de lucht in te gaan, maar het verliep zeer vlot. De vlucht zelf duurde 7 uur, wat ZEEEER lang was om gewoon stil te zitten. Omdat we wisten dat we laat zouden toekomen bij onze gastgezinnen, probeerden we het eten zo lang mogelijk uit te stellen. Plots was de bar op het vliegtuig gesloten en konden we niets meer eten. We waren erg teleurgesteld en hoopten dat onze gastgezinnen wat lekkers hadden voor ons.
Aangekomen op de luchthaven in Banjul stapten we over in een busje dat ons van de landingsbaan naar de controlepost bracht. Daar brachten we een bezoekje aan het toilet.Voorbij de controlepost konden we onze bagage nemen. Nadien werd deze gecontroleerd. Op de koffers van Pieter en Eleen werd een gek teken gezet. Hun bagage moest in een apart kamertje gecontroleerd worden. Dit was een beetje angstig. Maar gelukkig kwamen ze snel terug en konden we weer verder gaan.
Wanneer we naar buiten wandelden zagen we Manlafi nergens staan. We hadden natuurlijk ook geen enkel idee hoe hij eruit zag. Elke Gambiaan sprak ons aan en wou ons helpen, maar hiervoor wilden ze natuurlijk iets in de plaats, geld. Na een tijdje stonden er zeker 10 mannen rondom ons, ze waren erg opdringerig. Dit was uiteraard niet zo’n aangename verwelkoming. Gelukkig had Eleen de gegevens van Manlafi in haar handbagage en zo konden we hem dan toch bereiken. De verbinding was wel zeer slecht. Hierdoor was Pieter in een mum van tijd 30 euro belkrediet kwijt. Hierdoor kwamen we tot het besef dat we beter een Gambiaanse simkaart zouden kopen, en dat deden we dan ook.
Wanneer we naar buiten wandelden zagen we Manlafi nergens staan. We hadden natuurlijk ook geen enkel idee hoe hij eruit zag. Elke Gambiaan sprak ons aan en wou ons helpen, maar hiervoor wilden ze natuurlijk iets in de plaats, geld. Na een tijdje stonden er zeker 10 mannen rondom ons, ze waren erg opdringerig. Dit was uiteraard niet zo’n aangename verwelkoming. Gelukkig had Eleen de gegevens van Manlafi in haar handbagage en zo konden we hem dan toch bereiken. De verbinding was wel zeer slecht. Hierdoor was Pieter in een mum van tijd 30 euro belkrediet kwijt. Hierdoor kwamen we tot het besef dat we beter een Gambiaanse simkaart zouden kopen, en dat deden we dan ook.
Uiteindelijk kwam niet Manlafi maar Alhaji en Mariatou ons halen. We waren zo opgelucht dat ze er waren en dat we naar ons gastgezin konden gaan. Alle valiezen werden op een busje geladen en tijdens de rit naar huis konden we even tot rust komen. We vertelden hen dat we op het vliegtuig nog geen eten hadden gekregen, gelukkig stelden ze voor om onderweg te stoppen en eten te kopen bij een plaatselijk kraampje. We kregen kip met noodles, een rood sausje en brood. Ook hadden ze voor ons al twee kratten fleswater voorzien. Het is namelijk niet veilig voor ons om van het putwater te drinken zoals de plaatselijke bevolking doet. Nadien reden we door en maakten we kennis met de rest van onze families. Pieter kwam terecht bij Embrima, Eleen en Bieke kwamen terecht bij familie van Alhaji en Kirsten en Stephanie bij Mariatou.
Het was een erg vermoeiende dag. We waren allen dus erg blij dat we lekker in ons bedje konden kruipen.
Zaterdag 16 februari
Onze eerste ochtend in Gunjur!
We stonden op en maakten ons klaar voor het ontbijt. Na het ontbijt gebeurde iets heel speciaals, Eleen en ik kregen onze Gambiaanse naam. Eleen werd vanaf dan Mariama genoemd en ik werd Kalijatou, of kortweg Kaddy. Nadien gingen we op ontdekkingstocht. Alhaji, onze papa, toonde ons het schooltje waar wij zullen lesgeven de volgende weken. Jammer genoeg was de school gesloten dus konden we enkel het gebouw even bekijken van achter het hek. Nadien gingen we samen met Nima, onze mama, naar de markt. Het was erg warm. Al het eten lag gewoon in de zon, dus zoals je al kan raden, waren de vliegen ook van de partij. Vooral de vis zat vol met vliegen. We kochten wat we nodig hadden om ons middageten te maken en gingen weer naar huis. Samen met Nima maakten we ons middageten klaar. We maakten rijst met groentjes en vis. Het was erg lekker. We dachten niet meer aan de vliegen, maar lieten het ons smaken.
We stonden op en maakten ons klaar voor het ontbijt. Na het ontbijt gebeurde iets heel speciaals, Eleen en ik kregen onze Gambiaanse naam. Eleen werd vanaf dan Mariama genoemd en ik werd Kalijatou, of kortweg Kaddy. Nadien gingen we op ontdekkingstocht. Alhaji, onze papa, toonde ons het schooltje waar wij zullen lesgeven de volgende weken. Jammer genoeg was de school gesloten dus konden we enkel het gebouw even bekijken van achter het hek. Nadien gingen we samen met Nima, onze mama, naar de markt. Het was erg warm. Al het eten lag gewoon in de zon, dus zoals je al kan raden, waren de vliegen ook van de partij. Vooral de vis zat vol met vliegen. We kochten wat we nodig hadden om ons middageten te maken en gingen weer naar huis. Samen met Nima maakten we ons middageten klaar. We maakten rijst met groentjes en vis. Het was erg lekker. We dachten niet meer aan de vliegen, maar lieten het ons smaken.
In de namiddag speelden we samen met de kinderen van de compound met ballonnen, ze maakten erg veel plezier. Ebrima, de jongen waar Pieter (Of Jusofa, zijn Gambiaanse naam) bij verblijft, stelde voor om naar de voetbalmatch te gaan, maar ook Nima deed ons een voorstel. Met haar konden we naar ‘the naming ceremony’ gaan. Waar Stephanie (Jedaba) en Kirsten (Fatu) ook zullen zijn. Aangezien we niet zo’n voetbalfans zijn kozen we om ook naar de 'naming ceremony' te gaan. Pieter ging samen met de andere jongens naar de voetbalmatch.
Bij de ‘naming ceremony’ was erg veel volk, vooral vrouwen. Ze waren mooi gekleed. Ze dansten, er was van alles lekkers te krijgen en er heerste een leuke sfeer.
Het werd al laat. We gingen terug naar huis en genoten van ons avondeten: vis, rauwe groentjes en rijst.
’s Avonds kwam Alhaji nog even op bezoek. Hij had een verrassing meegebracht. Sinaasappels! Hij vroeg of we ze wilden drinken of eten. Wij vonden dit een beetje een rare vraag. We zeiden maar eten, omdat we niet wilden dat hij voor ons nog de sinaasappels zou persen. Dit was hij helemaal niet van plan. We leerden sinaasappels te drinken op de Gambiaanse manier.
We waren alweer erg moe en blij dat we konden gaan slapen.
Bij de ‘naming ceremony’ was erg veel volk, vooral vrouwen. Ze waren mooi gekleed. Ze dansten, er was van alles lekkers te krijgen en er heerste een leuke sfeer.
Het werd al laat. We gingen terug naar huis en genoten van ons avondeten: vis, rauwe groentjes en rijst.
’s Avonds kwam Alhaji nog even op bezoek. Hij had een verrassing meegebracht. Sinaasappels! Hij vroeg of we ze wilden drinken of eten. Wij vonden dit een beetje een rare vraag. We zeiden maar eten, omdat we niet wilden dat hij voor ons nog de sinaasappels zou persen. Dit was hij helemaal niet van plan. We leerden sinaasappels te drinken op de Gambiaanse manier.
We waren alweer erg moe en blij dat we konden gaan slapen.
Zondag 17 februari
Omdat het al sinds vrijdagochtend geleden was dat we onze haren gewassen hadden besloten Eleen en ik dat we ons vandaag gingen wassen. Nee, niet gewoon onder de douche of in bad, maar met een klein emmertje water. Net zoals vroeger.
Dan was het tijd voor het ontbijt, stokbrood. We kregen ook de keuze tussen koffie of thee.
We gingen naar buiten en zagen dat de kinderen van de coumpound zich een beetje verveelden. Daarom haalden we de Twister boven. Voor de jongste kinderen was het een beetje moeilijk. Zij spreken namelijk alleen Mandinka, de lokale taal. Daarom speelden we het eerst met de oudere kinderen, die al een beetje Engels spreken en lieten we het hen nadien aan de kleintjes uitleggen.
Alhaji had alweer iets leuks voor ons in petto. We gingen een wandelingetje maken in de buurt van onze coumpound. Alhadji weet dat we het warme weer niet zo goed gewoon zijn dus hij hield er rekening mee dat dit tochtje niet te lang was. We wandelden naar het oude Gunjur, de plaats waar 200 jaar geleden Gunjur dus was. Daar zagen we een reuze baobabboom en een boom met pinnetjes. Die pinnetjes zorgen ervoor dat er geen mensen klimmen in de boom. De perfecte manier dus om jezelf te beschermen. Verder op onze tocht kwamen we ook bij een imker, die tegelijk ook een kleine groenteteler was. Het was een erg slimme man. Hij had zelf een bewateringssysteem voor zijn plantjes ontwikkeld. Via verschillende buizen en verzamelputten kwam het water terecht bij de plantjes. Zo hoefde hij niet meer met water rond te sleuren.
Dan was het al tijd voor de lunch. Nima had rode rijst met rundsvlees gemaakt. Rundvlees was wel niet echt makkelijk om te knabbelen. We hadden even tijd om uit te rusten en dan stond Alhaji er al weer om met ons op stap te gaan. We vertrokken naar Gunjur project. In de heenweg gingen we met het busje. Dit koste 10 dalasi (wat overeen komt met ongeveer 25 eurocent). Gunjur project is opgericht door Britten. (Man, vrouw en kind + de ouders van de vrouw) Zij wonen hier nu ondertussen al zeven jaar. Hun zoontje is dus geboren in Gunjur.
Gunjur Project is een stichting die een soort van bouwkampen organiseert. Vele vrijwilligers komen naar daar en kunnen daar dus ook logeren. Alhaji bracht ons hier omdat hier heel wat luxe is. Zo hebben ze stromend water, internet, een zwembad, een bar, een douche, een gewone toilet, ...
Ze zorgen ook voor entertainment voor hun logies. Zo zijn er bijvoorbeeld optredens van de lokale scouts, jambé spelers, ... We zijn steeds welkom om naar deze plaats te komen. Zelf denk ik dat ik dit niet zal doen. Ik wil graag leven zoals de mensen hier.
We gingen terug naar huis. Deze keer niet met de bus zoals in de heenweg, maar te voet. Alhaji wou ons de beide manieren tonen om de plaats te bereiken. Ook hier had hij weer goed over nagedacht. In de terugweg was het al heel wat frisser, dus veel aangenamer om te wandelen. De wandeling deed echt deugd.
Wanneer we thuis kwamen was het alweer tijd voor het avondeten. Net zoals deze middag was het rundsvlees, maar nu kregen we de minder mooie stukjes, de botjes. Samen met rauwe groentjes, aardappeltjes en brood.
Nadien nodigde Alhaji ons uit om samen met hem naar Kalakala te gaan. Dit is een erg populair cafétje in Gunjur. Daar dronken we frisdrank, maakten we een babbeltje en konden we even naar televisie kijken. Hier gaven we Lamin, onze nieuwe vriend, ook een Nederlandse naam. Het werd Lucas. Ondertussen was het al na middernacht dus gingen we weer naar huis. Om 1u lagen we in ons bedje.
Dan was het tijd voor het ontbijt, stokbrood. We kregen ook de keuze tussen koffie of thee.
We gingen naar buiten en zagen dat de kinderen van de coumpound zich een beetje verveelden. Daarom haalden we de Twister boven. Voor de jongste kinderen was het een beetje moeilijk. Zij spreken namelijk alleen Mandinka, de lokale taal. Daarom speelden we het eerst met de oudere kinderen, die al een beetje Engels spreken en lieten we het hen nadien aan de kleintjes uitleggen.
Alhaji had alweer iets leuks voor ons in petto. We gingen een wandelingetje maken in de buurt van onze coumpound. Alhadji weet dat we het warme weer niet zo goed gewoon zijn dus hij hield er rekening mee dat dit tochtje niet te lang was. We wandelden naar het oude Gunjur, de plaats waar 200 jaar geleden Gunjur dus was. Daar zagen we een reuze baobabboom en een boom met pinnetjes. Die pinnetjes zorgen ervoor dat er geen mensen klimmen in de boom. De perfecte manier dus om jezelf te beschermen. Verder op onze tocht kwamen we ook bij een imker, die tegelijk ook een kleine groenteteler was. Het was een erg slimme man. Hij had zelf een bewateringssysteem voor zijn plantjes ontwikkeld. Via verschillende buizen en verzamelputten kwam het water terecht bij de plantjes. Zo hoefde hij niet meer met water rond te sleuren.
Dan was het al tijd voor de lunch. Nima had rode rijst met rundsvlees gemaakt. Rundvlees was wel niet echt makkelijk om te knabbelen. We hadden even tijd om uit te rusten en dan stond Alhaji er al weer om met ons op stap te gaan. We vertrokken naar Gunjur project. In de heenweg gingen we met het busje. Dit koste 10 dalasi (wat overeen komt met ongeveer 25 eurocent). Gunjur project is opgericht door Britten. (Man, vrouw en kind + de ouders van de vrouw) Zij wonen hier nu ondertussen al zeven jaar. Hun zoontje is dus geboren in Gunjur.
Gunjur Project is een stichting die een soort van bouwkampen organiseert. Vele vrijwilligers komen naar daar en kunnen daar dus ook logeren. Alhaji bracht ons hier omdat hier heel wat luxe is. Zo hebben ze stromend water, internet, een zwembad, een bar, een douche, een gewone toilet, ...
Ze zorgen ook voor entertainment voor hun logies. Zo zijn er bijvoorbeeld optredens van de lokale scouts, jambé spelers, ... We zijn steeds welkom om naar deze plaats te komen. Zelf denk ik dat ik dit niet zal doen. Ik wil graag leven zoals de mensen hier.
We gingen terug naar huis. Deze keer niet met de bus zoals in de heenweg, maar te voet. Alhaji wou ons de beide manieren tonen om de plaats te bereiken. Ook hier had hij weer goed over nagedacht. In de terugweg was het al heel wat frisser, dus veel aangenamer om te wandelen. De wandeling deed echt deugd.
Wanneer we thuis kwamen was het alweer tijd voor het avondeten. Net zoals deze middag was het rundsvlees, maar nu kregen we de minder mooie stukjes, de botjes. Samen met rauwe groentjes, aardappeltjes en brood.
Nadien nodigde Alhaji ons uit om samen met hem naar Kalakala te gaan. Dit is een erg populair cafétje in Gunjur. Daar dronken we frisdrank, maakten we een babbeltje en konden we even naar televisie kijken. Hier gaven we Lamin, onze nieuwe vriend, ook een Nederlandse naam. Het werd Lucas. Ondertussen was het al na middernacht dus gingen we weer naar huis. Om 1u lagen we in ons bedje.
Maandag 18 februari
Na het ontbijt, stokbrood met thee, gingen we op bezoek bij de drie belangrijkste personen van het dorp. Als eerste gingen we langs bij Nansimba, zij regeert over de vrouwen hier in Gunjur. Zij heeft dus altijd het laatste woord als het gaat om zaken omtrent de vrouwen. De tweede belangrijke persoon was de dorpsoudere, Alikalo, hij regeert over zowel de vrouwen en mannen hier in Gunjur. Zijn beslissingsrecht over de vrouwen staat wel nog lager dan dat van Nansimba. De laatste was dan de Imam, hij is het hoofd van de moskee. Deze drie mensen hebben echt een belangrijke indruk op mij achtergelaten. Ze maakten het ons erg duidelijk dat we echt welkom waren hier in Gunjur, dat ze niet geld belangrijk vinden, maar vooral kennis en dat ze dus erg blij waren dat we hier komen om te helpen.
Na deze zware en impressionante woorden gingen we even uitrusten op het terras van Kallakalla. Daar praatten we over wat er rond ging in ons hoofd en hier werd het me dus even lastig. Naast Stephanie nam ook mijn papa hier, Alhaji, mij stevig vast. Zijn troostende woorden ‘jij bent mijn dochter, ik moet goed voor je zorgen’ zorgden ervoor dat er nog meer tranen uit mijn ogen rolden.
We keerden terug naar huis en daar hielpen we Nima met het middageten.
In de namiddag gingen we dan met het busje naar de reptielen- en slangenboerderij in San Delli. Het bezoek aan de boerderij koste ons zo’n 200 dalasi (€4,50). We hebben allen een slang in onze nek gelegd. Alléz, alle blanken toch. Geen enkele van onze Gambiaanse vrienden durfden dit.
Nadien wandelden we wat verder naar het strand van San Delli. Het stukje waar Alhaji ons bracht was erg toeristisch, er was een winkeltje, maar Alhaji vertelde ons dat hij plekjes wist waar we deze spulletjes voor een veel goedkopere prijs konden vinden. Stephanie en ik waagden het ons en sprongen in de zee! Wat deed dat deugd! Nadien wilden Stephanie en ik ook heel graag te voet terug wandelen, de vorige wandeling had ons zo goed gedaan. Jammer genoeg was niet iedereen hier klaar voor. We namen dan weer het busje naar huis.
Daar stond alweer lekker avondeten op ons te wachten. We wilden graag in ons bedje kruipen, maar dan kwam Alhaji ons halen om nog een bezoekje te brengen aan Mariathou (waar Stephanie en Kirsten verblijven). Mariathou werkt in de Tarud school. (waar Stephanie en Kirsten stage zullen lopen) Ze nodigde ons uit om naar de workshop te komen.
Na deze zware en impressionante woorden gingen we even uitrusten op het terras van Kallakalla. Daar praatten we over wat er rond ging in ons hoofd en hier werd het me dus even lastig. Naast Stephanie nam ook mijn papa hier, Alhaji, mij stevig vast. Zijn troostende woorden ‘jij bent mijn dochter, ik moet goed voor je zorgen’ zorgden ervoor dat er nog meer tranen uit mijn ogen rolden.
We keerden terug naar huis en daar hielpen we Nima met het middageten.
In de namiddag gingen we dan met het busje naar de reptielen- en slangenboerderij in San Delli. Het bezoek aan de boerderij koste ons zo’n 200 dalasi (€4,50). We hebben allen een slang in onze nek gelegd. Alléz, alle blanken toch. Geen enkele van onze Gambiaanse vrienden durfden dit.
Nadien wandelden we wat verder naar het strand van San Delli. Het stukje waar Alhaji ons bracht was erg toeristisch, er was een winkeltje, maar Alhaji vertelde ons dat hij plekjes wist waar we deze spulletjes voor een veel goedkopere prijs konden vinden. Stephanie en ik waagden het ons en sprongen in de zee! Wat deed dat deugd! Nadien wilden Stephanie en ik ook heel graag te voet terug wandelen, de vorige wandeling had ons zo goed gedaan. Jammer genoeg was niet iedereen hier klaar voor. We namen dan weer het busje naar huis.
Daar stond alweer lekker avondeten op ons te wachten. We wilden graag in ons bedje kruipen, maar dan kwam Alhaji ons halen om nog een bezoekje te brengen aan Mariathou (waar Stephanie en Kirsten verblijven). Mariathou werkt in de Tarud school. (waar Stephanie en Kirsten stage zullen lopen) Ze nodigde ons uit om naar de workshop te komen.
Dinsdag 19 februari
Deze nacht zijn we gewekt door onbekende beesten in de kast, het was dus niet zo makkelijk om op te staan. Het was ook de eerste keer dat ik gewekt werd door het gejangel van de moskee. We zijn met ons stokbrood naar Stephanie en Kirsten gegaan om er eens wat choco en confituur op te smeren, eens iets anders dan droog brood, mmm dat smaakte. Nadien zijn we naar de workshop gegaan, waar Mariathou ons gisteren voor uitnodigde. Deze werd gegeven door Neill Griffiths. Neill Griffiths is een vrijwilliger die samen met enkele andere leerkrachten zich al 10 jaar inzet om de scholen hier in Gambia te helpen. Tijdens deze workshop maakten we eveneens ook voor het eerst kennis met onze directeur en leerkrachten. Kadu, de directeur gaf ons een beetje meer informatie over de school en we spraken af dat we morgen om 8u30 aanwezig zullen zijn op de school.
De workshop was voor ons eerder een studiedag dan een workshop, met vooral herhaling van zaken die we tijdens onze opleiding geleerd hadden. Neil had de uitgeprinte versies mee van het doelenboek die hij met de headteachers van de verschillende scholen gemaakt had.Hij had voor elke leerkracht van elke school een werkboek per level met uitgewerkte activiteiten. Neil maakte hen het wel duidelijk dat dit enkel maar een houvast is en ze hier gerust dingen mogen aan veranderen en bij schrijven. Neil probeerde de leerkrachten te laten nadenken over hoekenwerk en hoe ze dit kunnen introduceren. Verder vroeg hij nog welke materialen de verschillende scholen nodig hadden, en deze zou hij dan ook proberen in de mate van het mogelijke te verzamelen. Ook stelde hij voor om de studies te betalen van de leerkrachten zonder diploma, maakte hij afspraken met de leerkrachten op vlak van omgang met de kinderen, omgang met de materialen, stiptheid, ... De leerkrachten waren allen zeer enthousiast.
Na het iets wat saaie stuk, zoals Neill dat zelf noemde, kwam nu het leuke deel van de workshop!
Aangezien Neil in zijn vrije tijd schrijver is van kinderverhalen wilde hij ons ook graag een verhaal vertellen. Ieder van ons vond het fijn om te zien hoe hij het verhaal bracht. De kinderen kwamen kijken door het raam. Hun ogen wijd gespreid en hun mond wijd open. Zij waren echter niet de enigen die met open mond aan het genieten waren. Het was een erg interessante workshop. Verder kregen ze ook nog enkele vingerpopjes en het prentenboek ‘Fatou fetch the water ‘ geschreven door Neill Griffins. We hopen dat de leerkrachten hier veel uit meenemen en eveneens gebruik zullen maken van alles wat ze hebben meegekregen. Na de workshop konden we ook lunchen op school. We kregen rijst met groenten en vis. Het was alweer erg lekker.
Na de lunch bleven we nog even bij Kirsten en Stephanie. Nadien gingen we allemaal samen naar onze compound, daar stond Nima al op ons te wachten om met ons om stof te gaan voor onze Afrikaanse kleren. Zaterdag gaan we naar een trouw en hiervoor zijn onze alledaagse kleren niet geschikt. We namen het busje naar Brikama (15 D) en daar gingen we vele verschillende stoffenwinkeltjes af tot ieder zijn eigen goesting gevonden had. Het was voor ons wel erg moeilijk: in België gaan we gewoon naar de winkel en passen we kleding, vinden we het mooi, dan kopen we het, vinden we het niet mooi dan hangen we het terug. Maar nu moesten we enkel en alleen het stofje kiezen. Ons kleed zelf zal morgen pas gemaakt worden. We betaalden 150 D voor onze stof. Nima vertelde dat wanneer zij alleen geweest zou zijn dat het maar 60 D zou gekost hebben. Ook wilde ze graag een rugzak kopen voor één van haar kinderen. Uit de gebaren van de verkoper merkte ik dat ze haar meer wilde laten betalen omdat wij erbij waren. Daarom stelden we haar voor dat we wat verder van haar gingen lopen als ze iets wilde kopen. Zo kreeg ze een redelijke prijs voor hetgeen dat ze wilde kopen. Nadien keerden we terug naar huis. We aten avondeten en gingen op tijd slapen want morgen maken we voor het eerst kennis met onze school! Spannend!
De workshop was voor ons eerder een studiedag dan een workshop, met vooral herhaling van zaken die we tijdens onze opleiding geleerd hadden. Neil had de uitgeprinte versies mee van het doelenboek die hij met de headteachers van de verschillende scholen gemaakt had.Hij had voor elke leerkracht van elke school een werkboek per level met uitgewerkte activiteiten. Neil maakte hen het wel duidelijk dat dit enkel maar een houvast is en ze hier gerust dingen mogen aan veranderen en bij schrijven. Neil probeerde de leerkrachten te laten nadenken over hoekenwerk en hoe ze dit kunnen introduceren. Verder vroeg hij nog welke materialen de verschillende scholen nodig hadden, en deze zou hij dan ook proberen in de mate van het mogelijke te verzamelen. Ook stelde hij voor om de studies te betalen van de leerkrachten zonder diploma, maakte hij afspraken met de leerkrachten op vlak van omgang met de kinderen, omgang met de materialen, stiptheid, ... De leerkrachten waren allen zeer enthousiast.
Na het iets wat saaie stuk, zoals Neill dat zelf noemde, kwam nu het leuke deel van de workshop!
Aangezien Neil in zijn vrije tijd schrijver is van kinderverhalen wilde hij ons ook graag een verhaal vertellen. Ieder van ons vond het fijn om te zien hoe hij het verhaal bracht. De kinderen kwamen kijken door het raam. Hun ogen wijd gespreid en hun mond wijd open. Zij waren echter niet de enigen die met open mond aan het genieten waren. Het was een erg interessante workshop. Verder kregen ze ook nog enkele vingerpopjes en het prentenboek ‘Fatou fetch the water ‘ geschreven door Neill Griffins. We hopen dat de leerkrachten hier veel uit meenemen en eveneens gebruik zullen maken van alles wat ze hebben meegekregen. Na de workshop konden we ook lunchen op school. We kregen rijst met groenten en vis. Het was alweer erg lekker.
Na de lunch bleven we nog even bij Kirsten en Stephanie. Nadien gingen we allemaal samen naar onze compound, daar stond Nima al op ons te wachten om met ons om stof te gaan voor onze Afrikaanse kleren. Zaterdag gaan we naar een trouw en hiervoor zijn onze alledaagse kleren niet geschikt. We namen het busje naar Brikama (15 D) en daar gingen we vele verschillende stoffenwinkeltjes af tot ieder zijn eigen goesting gevonden had. Het was voor ons wel erg moeilijk: in België gaan we gewoon naar de winkel en passen we kleding, vinden we het mooi, dan kopen we het, vinden we het niet mooi dan hangen we het terug. Maar nu moesten we enkel en alleen het stofje kiezen. Ons kleed zelf zal morgen pas gemaakt worden. We betaalden 150 D voor onze stof. Nima vertelde dat wanneer zij alleen geweest zou zijn dat het maar 60 D zou gekost hebben. Ook wilde ze graag een rugzak kopen voor één van haar kinderen. Uit de gebaren van de verkoper merkte ik dat ze haar meer wilde laten betalen omdat wij erbij waren. Daarom stelden we haar voor dat we wat verder van haar gingen lopen als ze iets wilde kopen. Zo kreeg ze een redelijke prijs voor hetgeen dat ze wilde kopen. Nadien keerden we terug naar huis. We aten avondeten en gingen op tijd slapen want morgen maken we voor het eerst kennis met onze school! Spannend!
Woensdag 20 februari
7u30 liep ons wekkertje af. We maakten ons klaar en zorgden ervoor dat we zeker optijd op school waren. Het was maar vijf minutjes wandelen. Net zoals afgesproken met onze directeur, kwamen we om 8u30 toe op school. Er waren nog niet veel leerkrachten te bespeuren. Na een tijdje kwamen de kinderen en de leerkrachten dan ook toe. Wanneer de bel ging en de lessen van start gingen hielden we een gesprek met de directeur. Anders dan in België begint onze school hier elke dag om 9u en eindigt ze ook elke dag om 13u. Hier zijn we blij om. De school heeft geen gordijnen of ramen, enkel wat tralies. Het wordt om 13u dan ook echt om te stikken in de klasjes. Het zou echt niet uit te houden zijn van de warmte om nog tot veel later les te krijgen. Enkel vrijdag is een uitzondering dan begint de school ook wel om 9u, maar dan eindigt ze al om 11u. Op vrijdag is het namelijk de dag dat ze hier allemaal bidden en daarom worden de lessen 2 uur vroeger beëindigd.
Na het gesprek met Kadu ontmoetten we een Nederlandse vrouw die een het project ‘jembe-op woensdag’ heeft geïntroduceerd op onze school. Elke woensdag komt er een man die klassikaal met alle kinderen uit de school muziek maakt. Nadien zijn we gaan observeren in de klasjes. De kinderen leren hier vooral door herhaling, door na te zeggen wat de leerkracht zegt. We hebben afgesproken dat we de volgende 2 dagen nog gaan observeren en nadien zelf aan de slag gaan. Op deze manier kunnen we kennis maken met de verschillende leerkrachten, de school, de manier van werken en de kinderen. Zelf zullen we dan maandag 25 februari 2013 aan het werk gaan.
Na de observatie hebben we nog even met alle leerkrachten samen gezeten om ons officieel aan elkaar voor te stellen.De twee leerkrachten van level 1 heten Tijan, een man, en Jay, een vrouw. Zij brengt elke dag haar kleine zoontje mee naar school. De juf van level 2 heet Ammi, zij is erg sympathiek en vlot in omgang. De juf van 3a heet Hapsatou en de twee leerkrachten van 3B heten Assi en Seku. Assi is in onze ogen echt de beste leerkracht van de school. Seku, is de broer van Kadu, de directeur.
Ook gaf Kadu even een briefing over wat we afgesproken hadden. Dan was
het alweer tijd om naar huis te gaan. Daar stond alweer een heerlijke lunch op ons te wachten. Wel alweer rijst, maar toch lekker!
Na de lunch zijn we samen met de anderen en Ebrima, een jongen die hier een internetcafé heeft, naar het stand geweest. Het was ongeveer een half uurtje stappen.
Als we weer thuis kwamen zijn we met Nima naar de tailor geweest. Daar kozen we ons modelletje uit voor ons Afrikaans kleed en we mogen het vrijdag al gaan ophalen. Benieuwd of het ons zal staan...
We gingen weer naar huis, aten ons avondeten en kropen weer op tijd in ons bedje voor een nieuwe schooldag.
Na het gesprek met Kadu ontmoetten we een Nederlandse vrouw die een het project ‘jembe-op woensdag’ heeft geïntroduceerd op onze school. Elke woensdag komt er een man die klassikaal met alle kinderen uit de school muziek maakt. Nadien zijn we gaan observeren in de klasjes. De kinderen leren hier vooral door herhaling, door na te zeggen wat de leerkracht zegt. We hebben afgesproken dat we de volgende 2 dagen nog gaan observeren en nadien zelf aan de slag gaan. Op deze manier kunnen we kennis maken met de verschillende leerkrachten, de school, de manier van werken en de kinderen. Zelf zullen we dan maandag 25 februari 2013 aan het werk gaan.
Na de observatie hebben we nog even met alle leerkrachten samen gezeten om ons officieel aan elkaar voor te stellen.De twee leerkrachten van level 1 heten Tijan, een man, en Jay, een vrouw. Zij brengt elke dag haar kleine zoontje mee naar school. De juf van level 2 heet Ammi, zij is erg sympathiek en vlot in omgang. De juf van 3a heet Hapsatou en de twee leerkrachten van 3B heten Assi en Seku. Assi is in onze ogen echt de beste leerkracht van de school. Seku, is de broer van Kadu, de directeur.
Ook gaf Kadu even een briefing over wat we afgesproken hadden. Dan was
het alweer tijd om naar huis te gaan. Daar stond alweer een heerlijke lunch op ons te wachten. Wel alweer rijst, maar toch lekker!
Na de lunch zijn we samen met de anderen en Ebrima, een jongen die hier een internetcafé heeft, naar het stand geweest. Het was ongeveer een half uurtje stappen.
Als we weer thuis kwamen zijn we met Nima naar de tailor geweest. Daar kozen we ons modelletje uit voor ons Afrikaans kleed en we mogen het vrijdag al gaan ophalen. Benieuwd of het ons zal staan...
We gingen weer naar huis, aten ons avondeten en kropen weer op tijd in ons bedje voor een nieuwe schooldag.
Donderdag 21 februari
Alweer rinkelde ons wekkertje om 7u30. We ontbeten, wasten onszelf en wandelden naar school. Daar zagen we Neil van de workshop. Hij kwam eens kijken hoe het eraan toe ging in de school. We vertelden hem dat we een hele week rond zijn boekje gingen werken. Hier was hij erg blij om.
We gingen weer observeren in de klasjes en hielden daarna weer een gesprek met de directeur.
Gisterenavond hadden Eleenen ik in ons bedje nog een beetje nagedacht. We wilden graag helpen het materialenlokaal een beetje op orde te leggen. Hier was de directeur onmiddellijk mee akkoord. Ook wilden we voorstellen om enkele kleine veranderingen te maken in de uurregeling van de school. Kadu vond onze ideeën goed, maar wilde ook graag weten hoe de rest van de leerkrachten er over dacht. Hij vroeg ons om alles duidelijk uit te schrijven en onze ideeën dan morgen voor te leggen aan de andere leerkrachten. Dat hebben we dan ook gedaan. We gingen naar huis, aten onze lunch en gingen onmiddellijk aan de slag.
Kirsten, Stephanie, Pieter en Lamin (een jongen die we hier hebben leren kennen) kwamen vragen of we meegingen naar het strand. Maar aangezien we beslist hebben het boekje ‘Fatou fetch the water’ uit te werken, hadden we nog heel wat werk voor de boeg. We zijn dan niet meegegaan naar het strand maar hebben een prent getekend en een weekplanning uitgewerkt.
’s Avonds ben ik samen met Kirsten, Stephanie en Pieter voor het eerst naar het internetcafé geweest. Het was leuk om mijn mama, papa en zus eens te horen en te zien. We aten en gingen weer op tijd gaan slapen voor onze volgende schooldag.
We gingen weer observeren in de klasjes en hielden daarna weer een gesprek met de directeur.
Gisterenavond hadden Eleenen ik in ons bedje nog een beetje nagedacht. We wilden graag helpen het materialenlokaal een beetje op orde te leggen. Hier was de directeur onmiddellijk mee akkoord. Ook wilden we voorstellen om enkele kleine veranderingen te maken in de uurregeling van de school. Kadu vond onze ideeën goed, maar wilde ook graag weten hoe de rest van de leerkrachten er over dacht. Hij vroeg ons om alles duidelijk uit te schrijven en onze ideeën dan morgen voor te leggen aan de andere leerkrachten. Dat hebben we dan ook gedaan. We gingen naar huis, aten onze lunch en gingen onmiddellijk aan de slag.
Kirsten, Stephanie, Pieter en Lamin (een jongen die we hier hebben leren kennen) kwamen vragen of we meegingen naar het strand. Maar aangezien we beslist hebben het boekje ‘Fatou fetch the water’ uit te werken, hadden we nog heel wat werk voor de boeg. We zijn dan niet meegegaan naar het strand maar hebben een prent getekend en een weekplanning uitgewerkt.
’s Avonds ben ik samen met Kirsten, Stephanie en Pieter voor het eerst naar het internetcafé geweest. Het was leuk om mijn mama, papa en zus eens te horen en te zien. We aten en gingen weer op tijd gaan slapen voor onze volgende schooldag.
Vrijdag 22 februari
Vandaag is het dus biddag. De kinderen werden in rijtjes gezet en zegden samen gebeden op. Nadien gingen ze allemaal naar de klassen. Er waren maar 3 leerkrachten en 4 klassen. Dus stelden we voor dat wij een klasje voor onze rekening zouden nemen. We probeerden de aanwezigheden te noteren. Dit was niet zo makkelijk. De namen waren erg moeilijk te lezen en er waren ook heel veel dezelfde namen. Na een tijdje kwam er toch een vierde leerkracht toe en zij nam het dan weer van ons over. Het was maar een korte schooldag. We bespraken onze voorstellen met het hele schoolteam en om 11u30 ging iedereen naar huis. Eleen en ik hoefden niet te bidden, dus we stelden voor dat we aan de slag gingen in het materialenlokaal. Dat vonden ze oké. Drie uur lang zijn we nog gebleven om op te ruimen. Nima had ons gevraagd water mee te brengen. Aan de school is er namelijk een waterput. 50l water moesten we met ons meesleuren. Het was een hele belevenis. We kwamen helemaal uitgeput thuis. Respect voor al de vrouwen hier!
Na het middageten kwamen Nima’s zussen op bezoek. Ze waren erg vriendelijk. Ik was ondertussen al een middagdutje aan het doen. Nadien kwam Alhaji langs. Hij wilde ons laten proeven van een zeer populaire vrucht van hier, paopao. De schil is groen en onder de schil is het oranje. Wanneer je de vrucht in twee snijdt zie je allemaal kleine zwarte bolletjes. Het smaakt een beetje meloenachtig, maar het was niet zo heel lekker.
Nadien zijn we samen met Nima naar de tailor geweest om onze africandresses. We waren een beetje teleurgesteld. Het zag er helemaal niet zo uit als we verwacht hadden. We wandelden langs Pieter, Kirsten en Stephanie want we hadden deze avond een afspraak met Manlafi bij ons thuis.
Eens we thuis kwamen zagen we Manlafi’s auto al staan. Het gesprek duurde wel 2uur. We maakten al onze papieren in orde en bespraken zaken rond veiligheid, kledij, ons verblijf, welkom heten, ...
Het was al redelijk laat dus iedereen had honger. We aten en gingen dan weer slapen.
Na het middageten kwamen Nima’s zussen op bezoek. Ze waren erg vriendelijk. Ik was ondertussen al een middagdutje aan het doen. Nadien kwam Alhaji langs. Hij wilde ons laten proeven van een zeer populaire vrucht van hier, paopao. De schil is groen en onder de schil is het oranje. Wanneer je de vrucht in twee snijdt zie je allemaal kleine zwarte bolletjes. Het smaakt een beetje meloenachtig, maar het was niet zo heel lekker.
Nadien zijn we samen met Nima naar de tailor geweest om onze africandresses. We waren een beetje teleurgesteld. Het zag er helemaal niet zo uit als we verwacht hadden. We wandelden langs Pieter, Kirsten en Stephanie want we hadden deze avond een afspraak met Manlafi bij ons thuis.
Eens we thuis kwamen zagen we Manlafi’s auto al staan. Het gesprek duurde wel 2uur. We maakten al onze papieren in orde en bespraken zaken rond veiligheid, kledij, ons verblijf, welkom heten, ...
Het was al redelijk laat dus iedereen had honger. We aten en gingen dan weer slapen.
Zaterdag 23 februari
Vandaag gingen we een bezoek brengen aan de vrijwilligers vereniging ‘Inclusion – Disabilaty Gambia’. Zij werken met minderbedeelde kinderen. We hebben daar ook even geholpen met materialen te sorteren en uit te kuisen. Dan hebben we met de kinderen getekend, met ballonnen en bellenblazers gespeeld, met de parachute gespeeld (ze hadden dit wel, maar wisten niet goed wat ze ermee moesten doen), stoelendans gedaan, ... Nadien zijn we even naar Kirsten en Stephanie hun huisje geweest. Eleen voelde me sinds deze ochtend al niet zo tip top, toch heeft ze doorgezet en meegespeeld met de kindjes, maar nadien kreeg ze haar klopje. Ze had koorts en kroop dus in bed. Wij aten lunch en maakten ons om naar de trouw te gaan. Om kwart voor 9 kwamen Stephanie en ik weer thuis. Eleen had de hele middag geslapen, haar koorts was al wat gedaald. We vertelde Eleen alles van de trouw: ‘We zijn heel lang onderweg geweest om op de trouw te geraken. Eens we daar aangekomen waren bekeek iedereen ons raar. Ook merkten we op dat er enkel vrouwen waren. Uiteindelijk kregen we een stoel aangeboden en hebben daar ongeveer 3u gewoon gezeten. Niemand vertelde ons wat er ging gebeuren, waarom of hoe. Dit was niet zo aangenaam. Het enige wat we op die 3u gekregen hebben is enkele gefrituurde patatjes en een zakje water. Ook zijn ze ons meerdere malen in Mandinka om geld komen vragen, we verstonden dus niet wat ze bedoelden. Iedereen lachte, maar niemand gaf uitleg. Dit gaf ons een heel naar gevoel. Het wachten werd ons wat te veel dus stuurden we Pieter of hij wou langskomen om ons te entertainen. Ondertussen kwam er een muziekbandje en kregen we kip met rijst te eten. Dit fleurde onze avond een beetje op. Ondertussen was het al 18u. Normaal gezien moesten we ons nu verplaatsen naar een andere locatie, maar dit werd nog een uur uitgesteld. Pieter en Lamin kwamen nu ook toe. Lamin legde ons uit dat de mannen en vrouwen apart zaten. Maar niemand zei er iets op dat zij nu bij ons waren. Iedereen nestelde zich neer en uiteindelijk kwam de bruid pas toe om half acht. Ze kwam aangereden in een versierde mercedes. De bruidegom was nergens te bespeuren. Stephanie en ik hadden het echt gehad. Kirsten wou graag nog wat blijven, ze wou graag weten wat er nog verder zou gebeuren. Dus besloten we om te splitsen. Stephanie en ik gingen naar huis en Pieter en Kirsten bleven. Lamin was zo lief dat hij ons mee naar huis wilde doen en nadien ook nog Pieter en Kirsten wilde ophalen. Dit alles in overvolle busjes.’
Eleen had dus niet veel gemist. We waren alle 3 erg moe dus vielen met zen drieën in slaap in ons bedje. Pas toen Kirsten en Pieter thuiskwamen werden we weer wakker. Stephanie ging met Kirsten mee naar huis en sliep daar verder.
Eleen had dus niet veel gemist. We waren alle 3 erg moe dus vielen met zen drieën in slaap in ons bedje. Pas toen Kirsten en Pieter thuiskwamen werden we weer wakker. Stephanie ging met Kirsten mee naar huis en sliep daar verder.
Zondag 24 februari
Ik was vroeg opgestaan om mijn kleren te wassen. Nadien hebben we ontbeten, onze tanden gepoetst en om 11u vertrokken op daguitstap met Alhaji. Ook Pieter, Kirsten en Stephanie gingen mee. We namen een eerste busje tot in Birkama (15D) en dan een tweede tot Senegambia (7D). Daar bezochten we eerst een museum waar we muziekinstrumenten, traditionele kledij, oorlogsfoto’s, werktuigen, ... konden bezichtigen. Alhaji gaf hierbij nog wat meer uitleg. Nadien gingen we dan naar the crocodilepool. Dit koste 50 D. Hier hebben we een meter en half grote krokodil geaaid zonder muilband. Zotjes! Nadien kwam een vriend van Alhaji ons oppikken in een chique auto. Hij bracht ons naar de plaats waar we onze lunch gegeten hebben. Nadien wandelden we rond, we zagen vele grote gebouwen, maar ook aapjes! Daarna wandelden we verder naar het strand. Daar werden we weer door vele mensen aangesproken. Helemaal in het begin als we hier toekwamen vonden we dat leuk. Iedereen sprak ons aan, iedereen was vriendelijk, maar nu na een week wordt het al een beetje lastig. Vele mannen hier hebben ook niet echt door wanneer je helemaal niet geïnteresseerd bent in hen. Je moet het hen echt heel duidelijk zeggen voordat ze begrijpen dat je liever eens gerust gelaten wordt. Na het strandbezoek wandelden we tot aan een taxistop. Alhadji vertelde ons dat de groene taxi’s voor de toeristen zijn en de gele voor het gewone volk. Uiteraard namen wij een gele taxi, deze zijn veel goedkoper (7D). We reden een eindje en dan gingen we weer te voet verder. We wandelden door smalle straatjes en kwamen terecht op een super grote markt. Echt alles kon je daar vinden. Wij vonden het al erg druk, maar Alhadji vertelde ons dat het niets was vergeleken met de ochtend. Ondertussen werd het donker, we besloten verder te gaan met de bus. We namen een busje (20D) rechtstreeks naar Gunjur reed. Het deed er 45min over. Om 20 over 9 kwamen we weer thuis. We hadden geen honger meer en maakten dan maar alles klaar voor onze eerste echte stagedag. Net zoals in België zijn we dus redelijk laat gaan slapen zodat zeker alles in orde was voor stage.
Maandag 25 februari
Om 7u stonden we op. Hop hop! Klaar voor de eerste echte schooldag! Om 8u kwamen we toe op school. Seku, de broer van de directeur, was ook al aanwezig. Hij was de klassen aan het uitborstelen. We hebben de klas helemaal heringericht. Eerst leek het een beetje zoals een lagere schoolklasje bij ons in België En nu heeft het al heel wat weg van een kleuterklasje. Wanneer we klaar waren met het herinrichten van de klas kwam Seku plots binnen. ‘Ik heb telefoon gehad, het is vandaag geen school, het is Public Holiday.’ Dus hij stuurde ons, de 2 aanwezige leerkrachten en enkele kinderen weer naar huis. Bieke en ik besloten dan om wat verder op te ruimen in het materialenlokaal. Om 11u hadden we er genoeg van en keerden we ook naar huis. Daar ruimden we onze kamer op en kuisten we ze ook. Dit was echt eens nodig, al dat zand! Na de lunch kwam Pieter even op bezoek. Hij heeft ons geholpen met knutselen. Hij zou een goede kleuterleraar zijn. Plots hoorden we een soort alarm. Nima kwam binnen gelopen en riep: ‘The president is coming, the president is coming! Go outside to see him!’ Dus lieten we alles uit onze handen vallen en gingen we buiten zitten om de president op te wachten. Nima maakte zichzelf op en kwam ook buiten zitten. Twee uur lang hebben we zitten wachten, maar we hebben niets gezien. Nadien zijn we dan maar met z'n allen naar Kirsten en Stephanie hun compound geweest. Zij waren alleen thuis dus hebben we eens een echt ernstig gesprek gehad. Nadien kwam iedereen thuis, ons gesprek was nog niet afgelopen dus gingen we naar Pieters compound om verder te praten. Nadien gingen we onze GSM opladen in Ebrima’s internet café, aten we ons avondeten en gingen weer om onze GSM. Om half 12 gingen we slapen. Morgen nu ECHT ECHT onze eerste schooldag!
Dinsdag 26 februari
Opgestaan om 7u30. We hadden gisteren met Pieter afgesproken dat hij een dagje kwam kijken bij ons in het klasje. Hij had namelijk niets te doen die ochtend, dus hij was meer dan welkom. De eerste echte schooldag is zeer goed verlopen. Je zag dat niet alleen de kinderen, maar ook de leerkracht van onze activiteiten genoten. Onze eerste week zal een hele week gaan rond 'Fatou fetch the water'. We startte onmiddellijk met het verhaal. Ik kwam in afrikaanse kleding en met een emmer water op mijn hoofd binnen in de klas, dit bracht ons direct in de juiste sfeer. Na het verhaal konden de kinderen voor het eerst kennis maken met hoekenwerk. Ze vonden dit geweldig. Na de hoekjes overliepen we onze streefwoorden op een speelse manier en na de break legde we onze Fatou memory uit. Maar vooral onze afsluiter van de dag viel goed in de smaak. Bieke had het erg warm dus we moesten een oplossing vinden. We namen een grote teil met water en deden ‘spitter spetter water, spitter spetter spet, spitter spetter water now your hand is wet’. Dit deden we dan ook bij de kinderen en met verschillende lichaamsdelen. Natuurlijk mochten ze ons ook nat maken. Dat vonden ze geweldig.
We maakten onze klas klaar voor morgen en keerden naar huis. Daar maakten we nog enkele voorbereidingen en aten onze lunch.
Na de lunch trokken we samen met Embrima en Lamin naar het strand in San Delli. Deze keer niet met een van de busjes, maar gewoon achteraan in een klein camionetje, waar we stinkende waterdruppels op onze schouders kregen. Wanneer we uitstapten merkten we dat er boven op het camionetje vis lag, jammieeee. Ook onze terugrit was niet in een van de busjes.We konden een vrachtwagen laten stoppen. We klommen allemaal in de laadbak en dit was ons vervoermiddel naar huis. Erg handig was het niet om in de laadbak te geraken< Maar eens we erin zaten was het veel confortabeler dan de overvolle busjes en het was dan nog eens gratis ook! Perfect dus.
Onderweg moesten we een controlepost passeren. We dachten dat dit een probleem ging vormen, maar hier is dat allemaal maar normaal. De hele weg werd er naar ons geroepen en gewuifd. Zoals ik al zei is dat hier wel normaal, maar enkel wanneer zwarte mensen dat doen. Een laadbak met vijf blanken in vonden ze geweldig om te zien.
Thuis stond het avondeten al op ons te wachten. Het was alweer vis.
Na school maakten we onze praatplaat af. Nadien zijn we bij Pieter langs geweest. Daar was er alweer een naming ceremony. Samen met enkele van onze Afrikaanse vrienden speelden we vier op een rij en nadien gingen we in Kalakala ('t bekendste cafeetje in Gunjur) nog iets gaan drinken. Daar kochten we ook onze ingrediënten om pannenkoeken te maken. Oooo wat keken we daar naar uit, hmmm lekkere pannenkoeken! Een pan moesten we wel nog gaan kopen, want dat had onze mama niet in huis. Wanneer ons deeg klaar was merkte ik plots iets op. Er zaten larfjes in het deeg. Jakkieee! We besloten maar om er zo veel mogelijk uit te vissen, maar toch ons deeg te bakken. Achja en beetje vlees kan geen kwaad, hé. We lieten het ons smaken en kropen laat, maar voldaan, in ons bedje. Kirsten, was jammer genoeg een beetje ziek. Zij heeft dus niet kunnen genieten van de pannenkoeken. Een reden te meer om er nog eens te maken.
Morgen zullen we naar de school van Kirsten en Stephanie gaan. Hierdoor was het dus onze laatste dag van de week. Het was erg vlot verlopen. Onze inspiratie kregen we door de workshop, maar vooral door het boekje van Neill. Tijdens het opruimen van het materialenlokaal hebben we vele spullen gevonden die nog nooit gebruikt zijn.We hadden nog wat pannenkoekendeeg over van gisteren. We hadden een beetje overdreven met de hoeveelheden, maar zo konden we twee dagen na elkaar genieten.
Ik nam ons kleine zusje, Kadidijatou, op mijn schoot en kreeg een leuke verrassing. Pipiiii! De kindjes hier dragen namelijk zelden luiers. Nadien kwam Alhaji ons halen om met hem naar een naming ceremony te gaan van zeer dichte vrienden van hem. Daar zagen we een BBQ staan. Oouuuu 't water kwam ons alweer in de mond. Gelukkig bracht snel iemand ons een kippenbilletje. Dit smaakte! Nadien kreeg Eleen een klein schattig dikkerdje op haar schoot . En ook zij kreeg een cadeautje. Vandaag werden we dus beide beplast, lekker! Dit was een goede reden voor ons om door te gaan. We verfristen onszelf en gingen nog even langs bij Kirsten en Stephanie. Dan was het alweer tijd om te gaan slapen.
Eigenlijk zijn we echt blij dat we in de Comunity school staan en niet in Tarud school. Bij ons zijn ze echt veel vriendelijker, staan ze open voor verandering en hebben ze meer respect voor ons.
Omdat Kirsten ziek was, stelden Eleen en ik voor dat wij haar was zouden doen. Dit apprecieerde ze erg. Dan was het al tijd om te gaan lunchen. Mariathou stelde ons voor om bij haar te lunchen, maar wij hadden Nima niets laten weten dat we niet zouden komen eten, dus wandelden dan maar snel naar huis. Wanneer we daar toekwamen, was de deur op slot. We konden niet binnen. We probeerde Nima te bellen, maar kregen geen antwoord. We gingen dan toch maar in op Mariathou haar uitnodiging. Nadien brachten we een bezoekje aan Pieter. Zo kon Kirsten nog wat rusten. Daar speelden we twee spelletjes: zwarte pieten, ik ben een banaan, ... Amadou, de broer van Ebrima, nodigde ons uit eens een kijkje te komen nemen in zijn winkel. Hij is een tailer, een klerenmaker dus. Daar keken we in de boekjes en dachten al eens na over ons volgende Africandress. We keerden dan terug naar huis, maar nog steeds was de deur gesloten. We probeerden Nima te bellen maar alweer nam ze niet op. Dan belden we Alhaji, hij zorgde ervoor dat de sleutel werd gebracht. Nima kwam thuis en ze had ons nog iets lekkers meegebracht. Onmiddellijk vergaten we onze boosheid, de Gambian pancakes waren heerlijk. Alhaji kwam langs met een laptop voor ons die we mochten gebruiken. De laptop stond wel in het Deens, maar het was nog begrijpbaar. Nadien zijn we nog even naar Stephanie gegaan en zijn we nog eens naar het internetcafé gegaan.
De kinderen waren al veel losser en liever dan vorige week. We hebben al een goede band met hen gekregen en beginnen de meeste al bij hun naam te kennen.
We gingen snel naar huis, want vandaag gingen we na onze school nog op bezoek bij de school waar Alhaghji werkt. Normaal gezien ging onze mama op tijd eten maken zodat we nog middageten hadden gehad voor we naar de school gingen, maar dit was jammer genoeg niet het geval. Gelukkig had ik in mijn rugzak nog een pickup-koekje zitten dat we toch iets binnen hadden. Samen met de anderen gingen we dan naar de school van Alhaghji. Een vriend van hem kwam ons oppikken. De voorruit van auto waarin we vervoerd werden was helemaal gebarsten. In Belgie zou deze auto sowieso afgekeurd zijn toch heeft de chauffeur ons veilig afgezet aan de school. We reden er ongeveer 10 min over. Alhaghji doet dit elke dag met de fiets en hij rijdt er dan een 20tal min over. De school was een nieuw en mooi gebouw. Jammer genoeg hebben we geen lessen kunnen bijwonen, maar we hebben wel een kijkje genomen in elke klas. Gelukkig waren de mensen daar zo vriendelijk dat we daar middageten konden eten. Ook hebben een kijkje genomen in het huis waar de vrijwilligers daar verbleven. Dit stak een beetje onze ogen uit. Zo veel luxe tegenover ons. De school is opgericht door Denen. De vrijwilligers waren dan ook allemaal Denen. Wat vreemd was is dat die mensen bijna allemaal geen of toch weinig Engels konden. Zij zijn er dan vooral om gebouwen te helpen bouwen niet zo zeer om in de scholen te helpen. Toch denk ik dat het handig moest zijn moest je een woordje Engels kan.
De school was gelegen aan de zee dus natuurlijk gingen we ook even langs het strand. Het was een eindje wandelen. Dan gingen we weer naar huis. Daar aten we ons avondeten en gingen we slapen.
We hadden dit weekend niet zo goed geslapen en waren wat moe. Ook voelde ik me een beetje ziek. We besloten dan maar een middagdutje te doen. Nadien was ik al wat beter en gingen we naar het internetcafe om aan de blog en andere taken te werken. Dan gingen we naar huis om te eten en kwam Pieter nog even bij ons langs op bezoek.
Vandaag waren we over de helft van onze 5 weken dus dachten we dat het wel is tijd is om ons goed te verwennen. We gingen voor de eerste keer terug naar Gunjur project. Daar hebben we gezwommen, even aan het zwembad gelegen en wat gezonnebaad, aten we een super lekker pannenkoek en ons eens gewassen in een echte douche. Zalig! Dan keerden we weer huiswaarts. We kleedden ons om en vertrokken naar Pieter, we waren uitgenodigd om bij hem te gaan eten. Ebrima en Mae maakten super lekkere kip met ui-saus, gebakken patatjes, pasta met gekookte groentjes, rauwe worteltjes en kool gemengd met mayonaise. Echt geweldig lekker! We bleven nog gezellig wat samen zitten en nadien gingen we nog snel even op internet. Samen wandelde Eleen en ik naar huis. Het was erg spannend, eng, maar ook grappig tegelijk! We zijn wel veilig thuis geraakt hoor.
Thuis leerde Nima ons Gambian pancakes te maken. Het recept zal ik later nog online zetten. Nadien zaten we nog wat gezellig in het zonnetje en deden we onze was. De meisjes van onze compound kwamen bij ons zitten en begonnen te zingen en te dansen. Nadien maakten we met Pieter nog een wandelingetje en gingen we thee drinken bij Ebrima. Daarna gingen we nog even met Stephanie en Kirsten naar Kala kala We gingen thuis eten en dan nog even op bezoek bij Kirsten en Stephanie. Samen met hun zussen dansten we chichiwa en op samson en gert. En gingen slapen.
We gingen snel geld wisselen en geld op onze gsm zetten. We kochten een broodje met ei en mayonaise en gingen nog eens een middagje naar Gunjur project. We gingen de hele weg te voet, en terug. Dat deed echt deugd. Nederlanders die we daar leerden kennen laadde ons fototoestel op en we deden een babbeltje met hen. Nadien gingen we naar huis voor avondeten en maakten we ons klaar voor onze eerste avond in de Gambiaanse nightclub. Samen met Amadou, Lamin, Sarbaba, Embrima en nog 2 van onze Gambiaanse vrienden gingen we een avondje uit. Het koste 25D. Toen we aankwamen zagen we dat er eigenlijk bijna alleen maar jongens waren. Daardoor voelden we ons een beetje ongemakkelijk. Na een tijdje kwamen er dan toch wat meisjes toe ook en konden we ons helemaal laten gaan op de reggae muziek.
We maakten onze klas klaar voor morgen en keerden naar huis. Daar maakten we nog enkele voorbereidingen en aten onze lunch.
Na de lunch trokken we samen met Embrima en Lamin naar het strand in San Delli. Deze keer niet met een van de busjes, maar gewoon achteraan in een klein camionetje, waar we stinkende waterdruppels op onze schouders kregen. Wanneer we uitstapten merkten we dat er boven op het camionetje vis lag, jammieeee. Ook onze terugrit was niet in een van de busjes.We konden een vrachtwagen laten stoppen. We klommen allemaal in de laadbak en dit was ons vervoermiddel naar huis. Erg handig was het niet om in de laadbak te geraken< Maar eens we erin zaten was het veel confortabeler dan de overvolle busjes en het was dan nog eens gratis ook! Perfect dus.
Onderweg moesten we een controlepost passeren. We dachten dat dit een probleem ging vormen, maar hier is dat allemaal maar normaal. De hele weg werd er naar ons geroepen en gewuifd. Zoals ik al zei is dat hier wel normaal, maar enkel wanneer zwarte mensen dat doen. Een laadbak met vijf blanken in vonden ze geweldig om te zien.
Thuis stond het avondeten al op ons te wachten. Het was alweer vis.
Woensdag 27 februari
Onze tweede stagedag! Deze ochtend kwamen we binnen in de klas en aapje, onze klaspop, zag er geweldig uit! Hij droeg een Afrikaans kleed! Waaauw! Dit liet ons nog eens even stil staan bij de mooie kleding die de mensen in het boekje dragen. Als we goed keken zagen we dat al de prints van de kleding iets te maken hadden met natuur. Het ene kleed had een bloemenprint, op het andere stonden rondjes, precies afdrukken van stenen. Een ander hemd dan leek bestempeld te zijn met plantjes. Toen we na de speeltijd binnen kwamen was aapje zijn kleedje plots wit. Oh nee wat nu gedaan! Gelukkig vonden we snel een oplossing. We gingen allemaal buiten op zoek naar 5 natuurmaterialen waarmee we zelf kleding konden bestempelen. De kinderen vonden dit een leuke activiteit. Na de middag hebben we nog een liedje aangeleerd: 'Fatou, Fatou, fetch the water! Fatou, Fatou, go right now! Fatou, Fatou listen daughter. Fatou, Fatou make a bow'. Als afsluiter van de dag sprongen de lettergrepen van onze streefwoorden. Op zich lijkt dit een stomme activiteit, maar de kinderen amuseerden zich rot.Na school maakten we onze praatplaat af. Nadien zijn we bij Pieter langs geweest. Daar was er alweer een naming ceremony. Samen met enkele van onze Afrikaanse vrienden speelden we vier op een rij en nadien gingen we in Kalakala ('t bekendste cafeetje in Gunjur) nog iets gaan drinken. Daar kochten we ook onze ingrediënten om pannenkoeken te maken. Oooo wat keken we daar naar uit, hmmm lekkere pannenkoeken! Een pan moesten we wel nog gaan kopen, want dat had onze mama niet in huis. Wanneer ons deeg klaar was merkte ik plots iets op. Er zaten larfjes in het deeg. Jakkieee! We besloten maar om er zo veel mogelijk uit te vissen, maar toch ons deeg te bakken. Achja en beetje vlees kan geen kwaad, hé. We lieten het ons smaken en kropen laat, maar voldaan, in ons bedje. Kirsten, was jammer genoeg een beetje ziek. Zij heeft dus niet kunnen genieten van de pannenkoeken. Een reden te meer om er nog eens te maken.
Donderdag 28 februari
Vandaag legden we onze matrix uit. Dit vonden de kinderen een leuk spel. Ze moesten met een steentje gooien en in dat vakje moesten ze dan tekenen. Opgelet, wel goed kijken wat te tekenen en hoeveel! Net voor de speeltijd herhaalden we ons lied nog eens. Nadien begeleidden we het met muziek. Voor het middageten bespraken we onze praatplaat. We zijn erg fier op deze plaat. Het is een echt kunstwerk geworden. Net zoals in België probeerden we Tiktak uit. Dit was niet exact hetzelfde als hoe we het thuis zouden doen, maar het sloeg wel hard aan! De kinderen waren echt geboeid.Morgen zullen we naar de school van Kirsten en Stephanie gaan. Hierdoor was het dus onze laatste dag van de week. Het was erg vlot verlopen. Onze inspiratie kregen we door de workshop, maar vooral door het boekje van Neill. Tijdens het opruimen van het materialenlokaal hebben we vele spullen gevonden die nog nooit gebruikt zijn.We hadden nog wat pannenkoekendeeg over van gisteren. We hadden een beetje overdreven met de hoeveelheden, maar zo konden we twee dagen na elkaar genieten.
Ik nam ons kleine zusje, Kadidijatou, op mijn schoot en kreeg een leuke verrassing. Pipiiii! De kindjes hier dragen namelijk zelden luiers. Nadien kwam Alhaji ons halen om met hem naar een naming ceremony te gaan van zeer dichte vrienden van hem. Daar zagen we een BBQ staan. Oouuuu 't water kwam ons alweer in de mond. Gelukkig bracht snel iemand ons een kippenbilletje. Dit smaakte! Nadien kreeg Eleen een klein schattig dikkerdje op haar schoot . En ook zij kreeg een cadeautje. Vandaag werden we dus beide beplast, lekker! Dit was een goede reden voor ons om door te gaan. We verfristen onszelf en gingen nog even langs bij Kirsten en Stephanie. Dan was het alweer tijd om te gaan slapen.
Vrijdag 1 maart
Deze ochtend zijn we langs geweest in Tarud school. Kirsten voelde zich nog steeds niet zo lekker dus ben ik met haar naar huis gewandeld en hebben Eleen en ik, Stephanie wat geholpen. Samen met Stephanie lazen we het verhaaltje van 'little white fish' en nadien speelden we in de hoekjes. Ook bij hen is vrijdag maar een korte dag, dus zat de dag er snel op. Omdat ik groot genoeg was om draden tegen het plafond te hangen hebben we dat snel in 2 klasjes gedaan. Hierdoor creëerden we een openere ruimte en dit was veel aangenamer om les te geven. Stephanie moest nog even helpen met de lunch, dus Eleen en ik droegen de materialenkoffer even naar huis voor haar.Eigenlijk zijn we echt blij dat we in de Comunity school staan en niet in Tarud school. Bij ons zijn ze echt veel vriendelijker, staan ze open voor verandering en hebben ze meer respect voor ons.
Omdat Kirsten ziek was, stelden Eleen en ik voor dat wij haar was zouden doen. Dit apprecieerde ze erg. Dan was het al tijd om te gaan lunchen. Mariathou stelde ons voor om bij haar te lunchen, maar wij hadden Nima niets laten weten dat we niet zouden komen eten, dus wandelden dan maar snel naar huis. Wanneer we daar toekwamen, was de deur op slot. We konden niet binnen. We probeerde Nima te bellen, maar kregen geen antwoord. We gingen dan toch maar in op Mariathou haar uitnodiging. Nadien brachten we een bezoekje aan Pieter. Zo kon Kirsten nog wat rusten. Daar speelden we twee spelletjes: zwarte pieten, ik ben een banaan, ... Amadou, de broer van Ebrima, nodigde ons uit eens een kijkje te komen nemen in zijn winkel. Hij is een tailer, een klerenmaker dus. Daar keken we in de boekjes en dachten al eens na over ons volgende Africandress. We keerden dan terug naar huis, maar nog steeds was de deur gesloten. We probeerden Nima te bellen maar alweer nam ze niet op. Dan belden we Alhaji, hij zorgde ervoor dat de sleutel werd gebracht. Nima kwam thuis en ze had ons nog iets lekkers meegebracht. Onmiddellijk vergaten we onze boosheid, de Gambian pancakes waren heerlijk. Alhaji kwam langs met een laptop voor ons die we mochten gebruiken. De laptop stond wel in het Deens, maar het was nog begrijpbaar. Nadien zijn we nog even naar Stephanie gegaan en zijn we nog eens naar het internetcafé gegaan.
Zaterdag 2 maart
Heerlijk om wakker te worden zonder al te veel kabaal. Nima was al naar de Nameing ceremony en onze compount was zo goed als leeg. We hebben ons gewassen en dan zijn we vertrokken naar het disability project. We hebben in de middag onze kledij gewassen en dan zijn we met zijn vijven naar het strand gegaan, zonder begeleiding, WHOEHOE! Wel probeerden ze ons te bedriegen, ze vroegen ons 300 dalasis ipv 10 dalasis. Er waren natuurlijk ook wel eerlijke mensen, waar we dan met plezier mee zijn meegereden. We hebben hier dan ook eens van geprofiteerd en zijn een lekker fruitslaatje gaan eten en hebben thee gedronken met een stukje gebak. Heerlijk om nog eens zo te kunnen smullen. Toen we besloten naar huis te gaan, zwaaiden we weer naar elke voorbijrijdende auto. We hadden geluk, want alweer stopte er iemand, deze keer was het een auto. We mochten er met zijn allen inkruipen en hoefden niet eens te betalen. Toen we thuis kwamen was er nog steeds niemand thuis, maar Alahji belde ons dat hij ons kwam halen om te gaan eten. Hij toonde ons een nieuw plaatsje, maar het eten was wel wat pikant. Nadien zijn we gaan slapen.Zondag 3 maart
We zijn vandaag op tijd opgestaan omdat we het National Park gingen bezoeken. We zouden normaal om 9u30 vertrekken, maar Alahji kwam pas toe om 10u30. We waren wel wat teleurgesteld, want we hadden er veel meer van verwacht. We zagen enkel aapjes, hyena's, een antiloop en gieren. We dachten dat dit een hele dag ging duren, maar waren dus veel vroeger terug thuis. We besloten om wat brood te gaan halen. Nima heeft nog wat frietjes gemaakt voor ons. We zijn naar Pieter gegaan waar we Ebrima, onze gekke Gambiaanse vriend, wat Vlaams leerden. We bleven daar nog even om wat te babbelen. Ik gaf men gsm mee om op te laten en dan gingen we weer naar huis. Daar stond er kip met spaghetti, patatjes met lekkere saus, sla en brood op ons te wachten. Ik ging nog snel om mijn gsm en kroop dan in mijn bedje.Maandag 4 maart
Vandaag startte onze eerste dag in thema kleuren. We begonnen de dag met het verhaal van 'little white fish'. Nadien overliepen we samen nog eens de kleuren en de dieren uit het verhaal.Dan was het tijd om in de hoekjes te spelen. Daar konden de kinderen met behulp van patronen de dieren uit het verhaal natekenen, dit vonden ze erg leuk. De andere hoekjes werden ook aangepast naar het thema. Na de speeltijd speelden we twister. Dit niet op de normale manier, want dat was een beetje te moeilijk. We zeiden gewoon 'spring op geel, dans op rood, ...' Hier merkten we dat de kleuren helemaal nog niet goed gekend waren. Nadien speelden we weer in de hoekjes en om de middag af te sluiten speelden we het spelletje 'Point something red' De kinderen moesten dan naar zaken op zoek gaan in de klas in de juiste kleur. Na het middageten sprongen we de lettergrepen van de kleuren en de dieren van het verhaal en zongen we het afscheidslied.De kinderen waren al veel losser en liever dan vorige week. We hebben al een goede band met hen gekregen en beginnen de meeste al bij hun naam te kennen.
We gingen snel naar huis, want vandaag gingen we na onze school nog op bezoek bij de school waar Alhaghji werkt. Normaal gezien ging onze mama op tijd eten maken zodat we nog middageten hadden gehad voor we naar de school gingen, maar dit was jammer genoeg niet het geval. Gelukkig had ik in mijn rugzak nog een pickup-koekje zitten dat we toch iets binnen hadden. Samen met de anderen gingen we dan naar de school van Alhaghji. Een vriend van hem kwam ons oppikken. De voorruit van auto waarin we vervoerd werden was helemaal gebarsten. In Belgie zou deze auto sowieso afgekeurd zijn toch heeft de chauffeur ons veilig afgezet aan de school. We reden er ongeveer 10 min over. Alhaghji doet dit elke dag met de fiets en hij rijdt er dan een 20tal min over. De school was een nieuw en mooi gebouw. Jammer genoeg hebben we geen lessen kunnen bijwonen, maar we hebben wel een kijkje genomen in elke klas. Gelukkig waren de mensen daar zo vriendelijk dat we daar middageten konden eten. Ook hebben een kijkje genomen in het huis waar de vrijwilligers daar verbleven. Dit stak een beetje onze ogen uit. Zo veel luxe tegenover ons. De school is opgericht door Denen. De vrijwilligers waren dan ook allemaal Denen. Wat vreemd was is dat die mensen bijna allemaal geen of toch weinig Engels konden. Zij zijn er dan vooral om gebouwen te helpen bouwen niet zo zeer om in de scholen te helpen. Toch denk ik dat het handig moest zijn moest je een woordje Engels kan.
De school was gelegen aan de zee dus natuurlijk gingen we ook even langs het strand. Het was een eindje wandelen. Dan gingen we weer naar huis. Daar aten we ons avondeten en gingen we slapen.
Dinsdag 5 Maart
Onze tweede dag in thema kleuren. Na de startacitiviteiten kwam visje al wenend aangezwommen. Ze was al haar kleuren kwijt. Wij hielpen haar haar kleuren terug te vinden. We verfden alle kleuren van de regenboog op haar rugje. Eerst oefenden we dit in de kring zodat de kinderen de kleuren in de juiste volgorde kenden. Na de speeltijd leerden we het liedje van klein wit visje aan. We bekeken de tekeningen die de kinderen gemaakt hadden en we sloten de dag af met een relaxatie met gekleurde veertjes.We hadden dit weekend niet zo goed geslapen en waren wat moe. Ook voelde ik me een beetje ziek. We besloten dan maar een middagdutje te doen. Nadien was ik al wat beter en gingen we naar het internetcafe om aan de blog en andere taken te werken. Dan gingen we naar huis om te eten en kwam Pieter nog even bij ons langs op bezoek.
Woensdag 6 maart
We legden het bewegingspel uit. Wanneer we de kleur rood toonden moesten de kinderen 'red' roepen en moesten ze door hun benen buigen. Bij geel, moesten ze hun benen spreiden, bij groen op hun poep gaan zitten en bij blauw hun erg groot maken. Het was dan heel grappig om enkele keren blauw en groen achter elkaar te tonen. Na de speeltijd legden we dan het vissenspel uit. De kinderen moesten gooien met de dobbelstenen. 1 gekleurde en 1 gewone. Dan moesten ze het juiste aantal papiertjes nemen van de juiste kleur en die op onze vis te plakken. Voor de middag spelen we snel het bewegingsspel nog is in groep en als afsluiter van de dag deden we een relaxie met de kleuren. Bij rood wreven we met ons hand een grote zon op de rug van ons vriendje. Bij blauw tokkelden we met onze vingers, net als de regen. Geel waren de kronkelende slangen op de grond en bij groen tekenden we sprietjes gras op elkaars rug.Vandaag waren we over de helft van onze 5 weken dus dachten we dat het wel is tijd is om ons goed te verwennen. We gingen voor de eerste keer terug naar Gunjur project. Daar hebben we gezwommen, even aan het zwembad gelegen en wat gezonnebaad, aten we een super lekker pannenkoek en ons eens gewassen in een echte douche. Zalig! Dan keerden we weer huiswaarts. We kleedden ons om en vertrokken naar Pieter, we waren uitgenodigd om bij hem te gaan eten. Ebrima en Mae maakten super lekkere kip met ui-saus, gebakken patatjes, pasta met gekookte groentjes, rauwe worteltjes en kool gemengd met mayonaise. Echt geweldig lekker! We bleven nog gezellig wat samen zitten en nadien gingen we nog snel even op internet. Samen wandelde Eleen en ik naar huis. Het was erg spannend, eng, maar ook grappig tegelijk! We zijn wel veilig thuis geraakt hoor.
Donderdag 7 maart
Vandaag was het de beurt aan Kirsten en Stephanie om bij ons langs te komen. We vertelden het verhaal van Blue en Yellow, speelden nadien het spelletje van Blue en Yellow. Na de speeltijd werd er dan voor de eerste keer jambee gedaan. Dit was erg leuk. De kinderen hebben zo veel ritme in hun lijf. Nadien speelden we samen met de parachutte en als afsluiter van de dag speelden we tiktak.Thuis leerde Nima ons Gambian pancakes te maken. Het recept zal ik later nog online zetten. Nadien zaten we nog wat gezellig in het zonnetje en deden we onze was. De meisjes van onze compound kwamen bij ons zitten en begonnen te zingen en te dansen. Nadien maakten we met Pieter nog een wandelingetje en gingen we thee drinken bij Ebrima. Daarna gingen we nog even met Stephanie en Kirsten naar Kala kala We gingen thuis eten en dan nog even op bezoek bij Kirsten en Stephanie. Samen met hun zussen dansten we chichiwa en op samson en gert. En gingen slapen.
Vrijdag 8 maart
Aangezien het vandaag vrijdag is was het dus biddag en starten we dus met assembly, bidden en het zingen van het volkslied. Nadien legde we onze matrix uit. We speelden ons bewegingsspel nog eens en aangezien de school vandaag om 11u gedaan is zat de dag er alweer op.We gingen snel geld wisselen en geld op onze gsm zetten. We kochten een broodje met ei en mayonaise en gingen nog eens een middagje naar Gunjur project. We gingen de hele weg te voet, en terug. Dat deed echt deugd. Nederlanders die we daar leerden kennen laadde ons fototoestel op en we deden een babbeltje met hen. Nadien gingen we naar huis voor avondeten en maakten we ons klaar voor onze eerste avond in de Gambiaanse nightclub. Samen met Amadou, Lamin, Sarbaba, Embrima en nog 2 van onze Gambiaanse vrienden gingen we een avondje uit. Het koste 25D. Toen we aankwamen zagen we dat er eigenlijk bijna alleen maar jongens waren. Daardoor voelden we ons een beetje ongemakkelijk. Na een tijdje kwamen er dan toch wat meisjes toe ook en konden we ons helemaal laten gaan op de reggae muziek.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten